Crimson Heavens

Another Tagalog one…written in 2004…

Mahal kita. Hindi mo ako mahal. Magkaibigan tayo. Lumang istorya na yan. Ilang beses na nangyari sa ibang tao yan. Ilang tao na rin ang nagsulat ng mga kwento tungkol dyan. O eh ano ngayon…eh sa masakit eh!

Ang hirap kaya itago ang nararamdaman mo sa isang taong kilalang-kilala ka. Nakaka-guilty kaya. Feeling ko tuloy araw-araw na lang ako nagsisinungaling sa pinakaimportanteng tao sa buhay ko.

Eh okay pa yung umiibig sa malayo eh, yung tipong natotorpe lang at hindi makalapit. Kasi nga hindi mo na kailangan ng katakot-takot na pagkukunwari. Eh ako, kailangan ko pa umarte na parang wala lang kahit na halos nanginginig na ako pag yumayakap ka sakin…pag may twing sasabihin ako kailangan i-kontrol ko pa yung sarili kong boses…kailangan kong matutong tumingin sa mga mata mo ng diretso ng hindi masyadong tumititig. Parati ko nga sinasabi ko sa sarili ko “Easy ka lang! Sige ka pag nalunod ka dyan sa mga matang yan eh todas ang labas mo.”

Pero wala eh, mahal talaga kita. At sa mga ganitong sitwasyon, tama ang sabi nila, korny na kung korny pero totoo—mas gugustuhin mo pa na maging kaibigan niya lang kesa sa wala. Kaya nga di kita maiwas-iwasan. Kahit na malapit na sumabog ang dibdib ko sa sakit.

Sa totoo lang matagal na ‘to eh. Actually, nagumpisa talaga ‘to nung sabi mo may gusto kang ligawan eh. Yun nga lang, hindi ko lang inaamin sa sarili ko. Ayoko kayang magkaganito. Eh leche naman kasi yang ulan yan eh! Ikaw din kasi ang tanga-tanga mo, ala kang payong, ang kapal mo pa nung nakisukob ka…Pero ang sarap ng pakiramdam. Lalo na nung nagkatagpo ang mga mata natin…Para kang biglang lalong gumuwapo sa paningin ko…Leche talaga! Leche!—Kaya lang alam mo, nung sandaling yon, talagang hindi ko na mapigilan eh…Kinailangan ko na tanggapin na mahal kita. Ilang buwan na nga pala ang nakaraan nang nangyari yon? Ah oo, mahigit isang taon na pala.

Tingin ko simula no’n mejo nagtry ako magbago para mapansin mo. Marami nga nagsabi gumaganda daw ako eh. Dami nga nanligaw din sakin eh, pero para sa’yo, one of the boys ako. Ganun naman parati di ba? Kahit nga nung natuto akong lumandi at magmake-up one of the boys pa rin ako. ‘Tol’ pa rin ang tawag mo sa akin. “Tol, pakopya naman nung assignment sa Comm2 o…”, “Tol, peram naman ng bolpen, wala na pala tinta ang sakin…”, “Tol, girlfriend ko na si Shiela…”, “Tol, nag-away kami ni Shiela. Kausapin mo naman…close naman kayo di ba?” Ano nga pala yung sinabi ko sa’yo nun? Ah… “’Lul! Kausapin mo mag-isa mo! Problema nyong dalawa yan idadamay mo pa ako…” Oo nga lahat ng girlfriend mo nagiging ka-close ko pero naman, pati ba naman yun, iaasa mo pa sakin?

Nagbreak kayo ni Shiela, pero may kasunod agad. Hindi ako yun. Parati ka na lang sakin tumatakbo pag nakikipagbreak sayo ang girlfriends mo. Nakakapagod na nga eh. Pero alam mo ang hindi ko maintindihan kung bakit sila ang nakikipagbreak sayo. Nakita kasi kita kung pano ka mag-alaga eh…Kung pano ka magmahal. Grabe! Kakaiba! Mas lalo ko tuloy dinadasal na sana ako na lang…

Sa totoo lang, hindi ko naman pinagsisisihan na na-inlab ako sayo eh. Nagrereklamo lang ako kasi nasasaktan ako. Natural lang yung magreklamo ako…

O eto ka nanaman, kumakatok sa bintana ng kwarto ko…ala-una na ng umaga ah! Ganda naman ng timing mo mang-istorbo. Kung kelan magang-maga ang mga mata ko sa kaiiyak dahil sayo tsaka mo pa naisipan bumisita. Alam ko namang ikaw yan. Wala naman ibang tao ang ganun kabobo na bibisita sakin ng gantong oras. Siguro lasing ka nanaman ano?

Binuksan ko ang bintana. Tama ako, mukhang marami-rami ang nainom mo. Buti na nga siguro yon, hindi mo mapapansin ang pamumugto ng mata ko. Yun nga lang, ako, hindi lasing, kaya kitang kita ko na maga ang mga mata mo. Eto ang ayaw ko eh! Yang nagmumuka kang pinagsukluban ng langit at lupa.

Iniwan muna kitang nakaupo sa silya sa tabi ng kama ko. Nagtimpla ako ng kape na binigay ko sayo pagkabalik ko sa kwarto. “Hindi ko na alam ang gagawin ko, Mae…” ang sabi mo sabay hagulgol.

Hindi ko rin alam kung ano na ang gagawin ko. Nararamdaman ko kasi ang sakit na nararamdaman mo eh. “Ano ba kasi ang nangyari?”

Hindi ka sumagot, niyakap mo ako ng mahigpit. Amoy alak ka…pero ok lang sa akin. Hindi ko alam kung kelan naglapat ang labi natin. Ayoko nang isipin…ayoko mag-isip. Minsan lang ito mangyayari sa akin. At palagay ko hindi na ito mauulit. Ito lang ang pagkakataon na maparamdam ko sa’yo kung gaano kita kamahal, dito sa isang halik na ito…Tutal hindi mo naman maaalala ito kinabukasan.

Hindi ko alam kung kelan natapos yung halik. Para ngang biglang gumana agad yung kapeng pinainom ko sayo at bigla kang nahimasmasan…Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Binuhos ko ang buong damdamin ko sa isang halik na yon. “I’m sorry,” ang sabi mo sa akin. Tumango lang ako. Patuloy mong ininom ang kape matapos no’n…At ako? Nakaupo lang sa tabi mo…Tahimik. “Tol…please…kausapin mo siya…”

Bakit kaya ata mas masakit ngayon? Dahil ba na-realize ko na isa akong tanga na nagsasayang ng pagmamahal sayo? O dahil sa kahit sinubukan kong iparamdam sayo ang pagmamahal ko, wala pa rin saysay ito para sayo?

“Tol…”

“Hindi ko ugaling makisali sa away ng magsyota.”

“Don’t be so selfish Mae!”

“T*ng ina mo! Sinasabi mo lang yan dahil wala kang alam!” Hindi ko na talaga mapigilan ang pagtulo ng luha ko. T*ng ina mo talaga naman talaga eh! Hindi mo napapansin…kung gaano ako nasasaktan…

“Tol!”

“Wala kang alam kung ano ang nararamdaman ko! Hindi mo alam na mahal kita! T*ng ina…Mahal kita! Yun lang naman eh…ayoko makisali sa away nyo…tapos selfish na ako…” At sinumbat ko lahat ang ginawa ko para sayo. Hindi naman ako talaga nanunumbat pero masyado na ako nasasaktan eh…Sinabi ko sayo kung gaano kasakit ang makita kang kapiling ng iba…Lahat ng sama ng loob ko sinabi ko sa’yo. At pagkatapos no’n pinagtabuyan kita palabas ng kwarto ko…

Pero hindi ka umalis eh… “Akala mo lang yo’n hindi ko alam kung gaano kasakit…” ang sabi mo. “Alam mo ba, lahat ng naging girlfriends ko…niligawan ko lang kasi hindi kita maligawan. Takot kasi akong masira friendship natin eh. Sa iba ko na lang binaling pagmamahal ko.” Niyakap mo ulit ako. “Pinapakausap kita sa kanila kasi baka sakali sabihin nila ang rason kung bakit kami naghihiwalay…Kasi hindi ko masabi…Ang akala mo kaya ako naglalasing bawat break up dahil sa kanila…Ang totoo, hindi ko matanggap na ang babaeng mahal ko, hindi mapapasakin dahil sa natatakot ako mawala ka…Hindi ko kaya…Hindi ko kaya…”

Hindi ako makapaniwala. Kahit na nung hinalikan mo na ulet ako parang hindi pa rin totoo. “Ang tanga natin no?” ang sabi ko sayo. Tumawa ka. Tumawa rin ako. Ang tanga natin.

For Him

Tomorrow when the sun spreads his warm rays of love in this part of the world, I will wear a smile of happiness on my face. As for tonight, I am going to wipe these tears that had been trickling on my cheeks. I have been crying all the while, half of the time because of utter despair and half of the time because of utter joy.
At this minute my heart is filled with happiness and the moon is my witness. His caring face looking down on me, trying to soothe me with his light as I bury myself on my pillow. As tears fall from my eyes, as I hear my lover’s voice telling me that no matter how hard it is to make our dreams a reality, we’re going to hang on. And to hang on I will, as long as he loves me.
And I know he loves me. Oh how he loves me! He cares for me much more than he cares for his own self. His love, yes this is what keeps me alive. And every time he tells me of this feeling, this feeling that can only be made for me to share with him, I feel his warm arms wrapping around me for my own comfort. He makes my heart so light, that it flutters yet so full with love he had been pouring out for me. He who has become my world, ravishes me with his sweet caring nature, carries me as I travel this road of life so that my bare feet would not be bruised and worn out. He is my living angel. And he is just mine, all mine to take, for he had pledged it so. And I believe in him. I believe in every word that comes out of his lips, those sweet words of love and longing, that touches my heart like the beautiful songs of the Muses would have touched me.
And I love him. I might have not told him why and how I had come to love him but he knows that I do. And what I feel for him I had never felt before. This sweet tingling feeling in my heart that grows more and more each day, capturing my very soul. He is not only my reason for living, but my life itself and without him, I do not think I can survive in this hustle and hurry world.
To him I will only belong, and he believes it, for I had pledged myself so.

This is one of my earliest works. I wrote it in 1999…or 2000 I think. Bata pa ako no’n!.

*****

Here’s another one…written in 2003.

Na-inlove na ba kayo sa matalik niyong kaibigan?

Ako, oo. High school ako no’n. At alam kong ‘love’ nga yun at hindi crush lang o kung ano. And hirap nga eh, lalo na at best friend ko pa talaga siya. Lahat sinasabi niya sakin, wala talaga siya tinatago. Alam ko lahat, simula sa mga problema niya sa pamilya at lovelife hanggang sa mga pangarap niya sa buhay.

Kakaiba siya sa lahat ng lalaking nakilala ko no’n. Matalino siya…hindi siya nonsense kausap, pero hindi naman siya super seryoso na mabo-bore ka. Isa rin siyang hopeless-romantic at napaka-idealistic niya.

Since best friend ko siya, parati ko siya kasama. Madami nga nagsasabi na para daw kami mag-syota. Kilig naman ako pagka sinasabi nila yun. Kung alam lang nila…

Lahat ng niligawan niya kilala ko. Nasubukan ko nang maging taga-bigay ng chocolates at love letters sa babaeng nililigawan niya. Ilang beses na rin akong nag-volunteer para maging tulay. At pinautang ko rin siya one time dahil Valentine’s Day at wala siyang pera para ipang-date. Ang martyr ko no?

Minsan napagod na ako sa pagiging tulay, confidante, at halos nanay na diyan sa best friend ko at sinabi ko sa sarili ko… “Bahala na! Mangyari na ang mangyari! Kailangang malaman niya na ang nararamdaman ko!” So ayun, try ko na maging extra-sweet pa sa kanya. Sa totoo lang…hindi niya na-gets. Siguro sobra na kami close hindi nya na napansin ang difference. Kahit na nung naglakas loob na akong magsabi ng “I love you” , iba pa rin ang dating sa kanya. Friendly pa rin. Nag-give up na ako pagkatapos no’n.

Dumaan ang ilang buwan, nakuntento na lang ako na mahalin siya ng patago. Hanggang isang araw, hinila niya ako sa isang tabi para daw makapagusap ng masinsinan. Tapos sinabi niya, “I think I’m falling in love with you.” Kasunod no’n ang mga rason kung bakit siya umibig sakin. Siyempre nagulat ako. Nung medyo nawala na yung shock ko, sabi ko sa isip ko “YESSSSSSS!!!”

Medyo lumulutang pa ako sa ere nang biglang nahuli ng tenga ko ang katangang ito “…pero ayokong i-sacrifice ang friendship natin kaya kalimutan mo na lang na sinabi ko sa’yo.” Anak ng pating naman wala pang ilang minuto binawi na agad! Hindi man lang hinintay ang reaksyon ko! Ramdam na ramdam ko yung paglagapak ng puso ko sa lupa. Masakit siya. Sa sobrang gulat ko hindi na ako nakapagsalita. Tumango na lang ako. Tamang tama nag-ring na ang bell at kailangan na naming pumasok sa classroom.

Pagkatapos no’n, pareho kami nagkunwaring walang nangyari. Medyo ilang pero sige, go.

Lumipas ang ilang buwan, grumadweyt kami sa high school. Pareho kami nag-UP pero magkaiba ang course namin. Naging halos imposible na magkita kami ng madalas. Nakatulong din yun para kalimutan ko siya.

Pero sa totoo lang, ngayon, pag naalala ko yung nangyari, natatawa na lang ako. Hindi ko na siya mahal. At hindi ko na rin siya best friend.

I was just looking at my old tabulas site and I have found some of the things I had written YEARRRS ago. And since I FEEL REALLY GUILTY LOOSING MOST OF MY WRITTEN WORKS…I figured I should post ‘em here.

So anyway, here is my written nonsense no.1. — written in Tagalog and was inspired by the MMORPG called “Ragnarok Online” (I was so darn addicted to that bloody game at that time…)—

Hindi ko maintindihan kung paano ko nagagawang maghintay. Kung tutuusin, wala talaga akong pasensya pagdating sa mga ganitong bagay. Pero eto ako, nakaupo sa isang maliit ngunit mataas na kubo na matatagpuan sa kabundukan ng Mjonir, maya’t-maya’y tinitignan ang kapaligiran sa pamamagitan ng mga teleskopyong nakasabit, o kung di kaya ay pinagmamasdan ang ilog sa baba na sumasalamin sa di-nagbabagong bughaw na langit sa itaas nito.

Walang araw na hindi natin pinupuntahan ang lugar na ito, simula ng dinala mo ako rito ilang buwan na rin ang nakakaraan. Magkaibigan pa lang tayo no’n, hindi ba?

Siguro dahil pareho lang tayong nangangailanan ng kasama kaya tayo napalapit sa isa’t isa. Naaalala mo pa ba nang nagtapat ka at sinabi mo sa aking walang nang saysay para sayo ang mundong ito, kung wala ako sa tabi mo?

Napangiti lang ako. Alam ko kasing kahit bali-baligtarin mo man ang lahat, ang mundong sinasabi mo ay isa lamang malaking laro kung saan ikaw ay hindi ikaw at ako ay hindi ako. At alam ko, na ang tunay mong mundo ay sadyang iikot, at mananatiling may saysay, kahit na wala ako.

Pero di tulad mo, madali akong madala. Sa araw-araw nating pagsasama ay hindi napigilan ng tunay kong sarili na mapa-ibig sa iyo. Kaya hindi ko napigilang umasa na siguro, tulad ko, natutunan mo na ring mahalin ang tunay na tao sa likod ng kasa-kasama mo sa pekeng mundong ito. Kaya eto ako ngayon, naghihintay sa pagdating mo.

At tulad ng inaasahan ko, ayan ka na sa harap ko. “Kanina ka pa ba?” tanong mo sa akin.

“Hindi naman.”

“Pasensya na ha? Napaghintay pa kita.”

“Okay lang.”

“Na-miss kita,” ang sabi mo, sabay halik sa akin.

“Ako rin, sobra,” Mabuti na lang at hindi totoo, kung hindi ay siguradong maririnig mo ang malakas na kabog ng puso ko.

“Bakit mo nga pala piniling magkita tayo ng mas maaga ngayon?”

“Ano kasi…” Paano ko ba ito sasabihin? Gusto na kita makita? Mahal na kita talaga?

“Ano?”

“Gusto ko sanang sabihin sa’yo na—“

“Na?”

“Mahal kita.”

Natawa ka nang marinig ang sinabi ko. “Ah, yun lang ba? Alam ko naman yun eh.”

“Ang ibig kong sabihin eh, mahal na talaga kita.”

Bigla kang walang maisagot. Ilang segundo muna ang nakalipas bago ka nakapagsalita. “Sinabi ko naman sa’yo, di ba? Kaya nga ikaw ang pinili ko dahil akala ko, pareho tayo ng pananaw….”

“Iba dito, iba sa labas hindi ba? Ikaw naman, di ka man lang mabiro. Alam ko naman eh.”

Halos nararamdaman ko ang pagluwag ng kalooban mo nang sinabi ko ang mga katagang iyon. “Mahal naman eh! Wag mo nga akong lolokohin ng ganyan.”

Tama ako, para sa’yo, ang laro ay laro at walang kinalaman sa tunay na buhay. Masakit para sa akin marinig ang mga sinasabi mo, pero kasalanan ko, umasa ako masyado.